مدتیه دارم فکر می کنم حالا که تو مملکتمون هیچی سر جاش نیست، هیچی اون جوری که می خوایم پیش نمیره، و ما هم دستمون از همه جا کوتاهه و قدرتی هم نداریم، به جای نشستن و غصه خوردن چیکار میشه کرد. من به این نتیجه رسیدم که ما، همه ی ایرانی های مجازی، که همیشه هم از مشکلات فرهنگی جامعه مون آگاهیم و ازشون انتقاد کردیم می تونیم کارهای بزرگی انجام بدیم. اصلا منظورم سیاسی کاری و تجمع و این حرفها نیست. به نظر من اگه همه ی ما، که جامعه ی خیلی بزرگی از ایران رو تشکیل می دیم، یه جنبش مجازی برای خوب بودن داشته باشیم کم کم می تونیم جوّ کلی جامعه رو عوض کنیم. می تونیم با هم همدل باشیم، و حسابمون رو از دولت و دیگران جدا کنیم، مثل یه خانواده بزرگ… می تونیم یه وبلاگ یا یه سایت داشته باشیم و توی اون در مورد اینکه برای خوب بودن چه کارهایی می تونیم انجام بدیم بحث کنیم و پیشنهاد بدیم. مثلا، الان فضای جامعه قدری افسرده ست، خیلی از ما وقتی توی خیابون، اتوبوس یا جای دیگه هستیم سعی می کنیم با کسی چشم در چشم نشیم، و اگه هم نگاهمون با کسی تلاقی کرد رومون رو بر می گردونیم. در صورتی که خیلی ساده، میشه در این موارد لبخند زد. همین لبخند ممکنه یه نفر رو شاد کنه و بهش انرژی بده. یا اینکه اگه از لباس کسی خوشمون اومد خیلی راحت اونو به زبون بیاریم. من فکر می کنم اگه همه ی ما سعی کنیم خوب باشیم و به اطرافیانمون انرژی بدیم کم کم فضای جامعه عوض میشه.همه ی ما،هرجا که هستیم، به کمک ارتباطات مجازیمون می تونیم کارهای بزرگی انجام بدیم. نیازی به انجام هیچ کار سیاسی نیست، فقط مهربون باشیم و به هموطنان خودمون انرژی مثبت بدیم. با کارهای خیلی ساده، مثل لبخند، مثل سلام کردن به کسی که از روبرومون میاد، مثل فرستادن یه پیام محبت آمیز برای کسی که دوستش داریم، معرفی کتاب خوبی که خوندیم به کسی که می دونیم نیاز داره، یا همون جا گذاشتن کتاب تو مکانهای عمومی که چند وقت پیش درباره ش شنیدیم و خیلی کارهای دیگه که می تونیم به هم پیشنهادش بدیم.
من دوست دارم اسم این حرکت رو بذارم «جنبش همدلی»، برای اینکه با هم همدل باشیم، توی هر کاری که هستیم سعی کنیم به دیگران به عنوان یه ایرانی و یه انسان کمک کنیم، و بهترین ملت دنیا باشیم. می دونم که راه زیادی در پیش داریم که به این هدف برسیم ولی بالاخره از یه جایی باید شروع کرد. خیلی خوشحال میشم اگه نظراتتون رو در این مورد بدونم، هم در مورد خود این ایده و هم در مورد اسمش. من فعلا یه وبلاگ ساختم، اما اگه دوستان نظر دیگه ای داشته باشن می تونم عوضش کنم. منتظر نظراتتون هستم.

عالی بود
ممنونم
سلام صبا جون منم باهاتون موافقم مطمينا راه درازي درپيش داريم ولي از خودمون و به قول شما از يه جايي بايد شروع كرد و نبايد نااميد بود از همين فردا شروع ميكنم
ممنونم وحیده جان من مطمئنم آینده روشنه. فقط باید همه با هم باشیم.
صبا جان میتونه حرکت ارزشمندی باشه. نوشتن راهکارها و پیشنهادات و تجارب مثبت به جای نقاط منفی و ضعف. من موافقم.
ممنونم، پیش به سوی همدلی…
بسیار عالی ولی عملاً چه باید کرد؟ تاریخ ایران فراز و نشیب زیادی را بخود دیده و حرکات اجتماعی عام المنفعه همواره در حفظ هر مملکت موثر بوده است و این خاص ایران نیست. حرکتی از ناامیدی به امیدواری؛ از قانون گریزی به قانونمندی؛ از خودبینی به گزیدن مصالح اجتماعی….هرچند در ابتدا کوچک باشد ولی برکت از سوی حضرت حق جل و اعلی است و نتیجه در ادامه راه بزرگ میشود. بامید خدا
کاملا با شما موافقم، و چه تعبیر های قشنگی کردید، نا امیدی به امیدواری، قانون گریزی به قانونمندی، خودبینی به گزیدن مصالح اجتماعی… و برکت از سوی حضرت حق…
سلام جناب دکتر
بسیار پیشنهاد زیبایی است .
با اجازه مطلب شمارو در وبلاگم میگذارم با درج رفرنس
با آرزوی روزی نیکی و مهربانی
باران
ممنونم باران عزیز، عملی شدنش به کمک همه دوستان مجازی و غیر مجازی نیاز داره، وقتی تعداد زیادی از مردم به جامعه انرژی مثبت بدن کم کم رفتار اونهایی که این کار رو نمی کنن به نظر غیر طبیعی میاد و خود به خود مجبور میشن رفتارشون رو عوض کنن.
به امید روزهای خوب و خوبتر
با اینکه ایران نیستم از این ایده تون خوشم اومد . امیدوارم پا بگیره.
الان مردم تو ایران یه جوری هستن که که اگر کسی بهشون لبخند بزن شک میکنن و از خودشون می پرسنکه طرف آشنا بود یا منظور داشت؟ چیزی که من روز های اولی که اومده بودم کانادا از خودم می پرسیدم و خیلی برام عجیب بود که وقتی به کسی نگاه می کنم یا سلام میده و یا لبخند تحویلم میده.
ممنونم رز عزیز، کاملا درست می گی، من فکر می کنم نمیشه به امید مسؤولانی بود که فرهنگشون از جامعه پایین تره! خود ما هستیم که باید روی فرهنگمون کار کنیم، امیدوارم شما هم که ایران نیستی به ما کمک کنی و بهمون ایده بدی.
برات آرزوی موفقیت می کنم.
سلام
موافقم
سعی می کنم این کار را انجام دهم
اگر دلتنگی ها بگذارند.
موفق باشی دکتر… امیدوارم دلتنگی ها از وجودتون دور باشه… با لبخند حداقل دلتنگیهامون رو به دلتنگیهای دیگران اضافه نمی کنیم، چه بسا دلتنگیهای خودمون هم کم بشن… به امید شادی روز افزون
صبا جان سلام ممنونم از این ایده زیبای شما منم موافقم و با درج نام وبلاگت در صفحه اول وبلاگ خودم قرار میدهم. موفق باشید
ممنونم فریبای عزیز، به امید روزی که ایران الگوی فرهنگی همه کشورها باشه.